Connect with us
Korenkwartier

Blog

Vijfmaal heldenmoed in Hartenstein

Foto's: Angela Aagenborg

Het mag dan weliswaar nog geen september zijn, de maand waarin ‘De slag om Arnhem’ wordt herdacht, vandaag is het wel 74 jaar geleden dat de geallieerden begonnen met het bevrijden van Europa. Het was D-Day, ook wel: Decision Day. Burgerjournalist Angela Aagenborg beschrijft de nieuwe tentoonstelling in het Airborne Museum.

Hoewel de bevrijding van Arnhem en een groot deel van Nederland nog lang op zich liet wachten streden op deze datum en de vele maanden erna (jonge) helden voor de vrijheid van onze voorouders en daarmee ook voor onze vrijheid.

De oorlog leeft na al die jaren nog steeds, dat is duidelijk te zien in onze stad.

Oorspronkelijk kom ik uit een kleine stad waar men weinig van de oorlog heeft gemerkt en als kind hoorde ik er dan ook alleen maar iets over op vier en vijf mei. Lange tijd was de oorlog, voor mij, niets meer dan een groot mysterie. Sinds ik in Arnhem woon ben ik me gaan interesseren voor het oorlogsverleden van ons land en specifiek mijn (destijds) nieuwe woonplaats. Niet alleen las ik vele boeken over de slag om Arnhem, maar bezocht ik ook een aantal malen het Airborne Museum in Oosterbeek. Nu is Oosterbeek niet Arnhem, maar beide plaatsen zijn door de geschiedenis zeer nauw met elkaar verbonden.

Momenteel is in het Airborne Museum de tentoonstelling For Valour* te bezichtigen. Deze tentoonstelling brengt een eerbetoon aan alle Britse militairen voor hun getoonde moed tijdens de Slag om Arnhem, gesymboliseerd door diegenen die werden onderscheiden met het Victoria Cross (VC).

Deze vijf VC’s vertellen de aangrijpende verhalen van:

  • Luitenant John Hollington Grayburn,
  • Flight Lieutenant David Samuel Anthony Lord,
  • Lance-sergeant John Daniel Baskeyfield,
  • Majoor Robert Henry Cain,
  • Kapitein Lionel Ernest Queripel.

Cain overleefde als enige de Slag om Arnhem. De andere militairen ontvingen het VC postuum. Het Victoria Cross is de hoogste en meest prestigieuze Britse militaire onderscheiding voor getoonde, uitzonderlijke moed in oorlogstijd. Lees hierover meer op de website van het Airborne Museum.

Na het lezen van het persbericht en een interview met de directeur (?) van het museum in een uitzending van Arnhem Aktueel besloot ik deze medailles met eigen ogen te aanschouwen. Met twee jonge kinderen is dat echter wat lastig plannen. Tot ik me realiseerde dat geschiedenis alleen doorgegeven kan worden als je er over vertelt. Of het ze laat zien. Nu was het fijn geweest als ik kon schrijven dat ze behoorlijk onder de indruk waren, maar eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik de enige was die onder de indruk was van de militaire onderscheidingen.

Deze vijf mannen vochten hun eigen strijd met behulp van hun manschappen:

Luitenant John Grayburn voerde op 17 september 1944 een aanval uit om Duitse posities op de brug te veroveren, daarbij raakte hij gewond aan zijn schouder. Drie dagen later, op de ochtend van 20 september 1944, ging hij mee op patrouille om Duitse explosieven (aan de brug bevestigd) onschadelijk te maken. Hij raakte opnieuw gewond, maar vocht door. Zijn positie werd overlopen door een vijandelijke tank. De aankondiging van het Victoria Cross van de luitenant legde uit: ‘Vervolgens stond hij op, in het zicht van de tank, en leidde persoonlijk de terugtrekking van zijn troepen naar de defensieve stelling waarnaar ze bevolen waren. Hij werd die nacht gedood.’

Flight Luitenant David Samuel Anthony Lord vloog twee missies tijdens de Slag om Arnhem. Op de tweede dag, in de ochtend van 19 september, werd zijn Dakota, tijdens het aanvliegen naar de dropzone, twee keer geraakt. Het lukte hem de voorraden alsnog te droppen, alvorens hij stierf. Zijn standvastige toewijding om de troepen op de grond te helpen werd beloond met een Victoria Cross.

Lance-sergeant John Daniel Baskeyfield bediende een 6 ponder antitank kanon op de hoek van de Acacialaan en de Benedendorpsweg in Oosterbeek. Het kanon en de bemanning, waar Baskeyfield het bevel over voerde, werden onder vuur genomen. Alle manschappen werden gedood en het kanon werd buiten werking gesteld. Baskeyfield zelf raakte gewond aan zijn been, maar dit stopte hem niet. Hij rende naar een ander kanon, werd ondertussen flink beschoten, maar ging door met zijn missie en schakelde nog een Tiger tank uit. Waarschijnlijk stierf hij, niet veel later, toen een tank zijn tweede positie onder vuur nam. Zijn lichaam werd nooit gevonden.

Majoor Robert Henry Cain bouwde tijdens de gevechten in Arnhem en Oosterbeek een reputatie op door zijn veelvuldig gebruik van het Piat antitank wapen, terwijl anderen het wapen moeilijk in gebruik vonden. Hij nam het wapen dikwijls over van ondergeschikten. Zo vuurde hij verschillende antitankgranaten af op een tank, die tot slechts 18 meter genaderd was. De tank vuurde terug, waardoor hij gewond raakte. Granaatsplinters in zijn gezicht, gescheurde trommelvliezen en een verloren zicht hielden hem niet tegen alsnog de andere tank uit te schakelen. Hij is de enige van de gehuldigden die de slag om Arnhem overleefde.

Kapitein Lionel Ernest Queripel leidde het 10e bataljon dat op maandag 18 september een kruising ten oosten van het pompstation aan de Amsterdamseweg probeerde in te nemen. Het werd tegen gehouden bij hotel de Leeren Doedel en uiteindelijk moesten ze zich gedwongen terugtrekken. Volgens de aankondiging van de medaille hield de kapitein zijn manschappen georganiseerd en in leven tijdens de terugtocht. Hij droeg sergeant Joe Sunley op om met de overlevenden terug te keren naar Wolfheze en dat is tevens het moment dat hij voor het laatst levend werd gezien.**

Uiteraard is dit maar een klein deel van het verhaal van deze helden. Ik heb getracht de informatie in deze blogpost zo kort mogelijk te houden, maar lang genoeg om je te interesseren voor de rest van hun verhaal. Vooral over de laatste man is nog veel interessants te lezen op een van de borden met informatie die je kunt vinden in de zaal met de medailles.

Mijn kinderen mogen dan wellicht nog te jong zijn om zich te (kunnen) interesseren voor de verhalen achter deze prestigieuze medailles, ik deed dat wel en op een dag zal ik ze vertellen hoeveel mannen hier in Arnhem (en in de rest van Europa) hun leven gaven tijdens de Tweede Wereldoorlog. En het begon allemaal op die ene dag in juni. 6 juni om precies te zijn.

For Valour is nog tot 1 oktober 2018 te zien in het Airborne Museum Hartenstein.

*Valour: moed, dapperheid, heldhaftigheid, heldenmoed.
**De informatie over deze mannen en de For Valour is afkomstig van het Airborne Museum en is geprobeerd zoveel mogelijk in eigen bewoordingen te vertellen.

Meer nieuws?

Reacties

Reacties

Blog

Konijnenvoer; vegan is nu ook nog lekker

Huibert Veth

Burgerjournalist Huibert Veth ging eten bij vegan pop-up restaurant Konijnenvoer en sprak met eigenaar Demian Parasmo over zijn onderneming en zijn idealen.

‘Ik ben toch zeker geen konijn’, één van de gevleugelde uitspraken van een toenmalige vriend, jaren geleden, waarna het ene blaadje sla dat op zijn vlezige hamburger te vinden was theatraal in de prullenbak werd gedeponeerd. Het was een tijd waarin vega nog niet zo sterk ingeburgerd was en van vegan, waarbij alle dierlijke producten uitgesloten worden, hadden we volgens mij nog nooit gehoord. Ik spreek met Demian Parasmo, initiatiefnemer en kok van het veganrestaurant Konijnenvoer, begonnen als pop-up restaurant in Café Tape. Tijdens een kop koffie met zijn zusje raakte hij in gesprek met Wendo Kroon, eigenaresse van Tape, en ze besloten dit concept als pop-up restaurant in de markt te zetten. Merkwaardig genoeg  is dit het eerste veganrestaurant wat we in Arnhem hebben.

Ook voor vleeseters goed!

Samen met mijn vrouw word ik uitgenodigd om hier een avond te komen dineren. Mijn vrouw eet regelmatig vegetarisch. Persoonlijk ben ik een echte vleesliefhebber en is mijn maaltijd meestal niet compleet zonder een lekker stuk vlees. Ja, mijn idealistische hart komt hier wel eens tegen in opstand maar tot een echte gedragsverandering heeft het nog niet geleid. Ze was dus erg blij toen ik ‘spontaan’ voorstelde naar een gelegenheid als deze te gaan. Naast ons neemt Leo de Groot (PVDD) plaats. Zou hij ook vegan zijn? Je verwacht het niet;). We krijgen een fishfilet burger en bij de eerste hap vragen wij ons af of er echt geen vis in zit, goed gedaan dus! Bananenbrood met vanille yoghurt na, zelfs deze verstokte vleeseter gaat met een meer dan voldaan gevoel naar huis. Ook voor de prijs van €12,50 voor twee gangen hoef je het niet te laten. Op deze manier wordt het heel wat eenvoudiger om aan je idealen toe te gaan geven!

Waarom vegan?

Waarom zou je vegan willen eten? Demian vertelt mij hoe hij beïnvloed is door films als Earthlings en Cowspiracy. De impact op het klimaat en dierenleed zijn de belangrijkste drijfveren. Het gezondheidsargument is wat minder sterk, vegan is niet per definitie gezond en vlees (of vega) niet perse ongezond. Hij wordt hierin ondersteund door de harde cijfers. Onderzoek aan de universiteit van Oxford heeft laten zien dat je jouw persoonlijke ecologische voetafdruk met 73 procent kunt verminderen bij een volledig plantaardig dieet, zo berichtte het AD afgelopen week. Er zou hierdoor wereldwijd 75 procent minder landbouwgrond nodig zijn, een oppervlakte van de VS, China, Australië en Europa samen. Dat zet je toch aan het denken. ‘Is het daarnaast wel een natuurlijke drive om vlees te eten?’, brengt Demian in. ‘Een kind dat met zijn speelgoed speelt, zal wel zijn plastic appel op gaan eten maar er niet aan denken zijn knuffelkonijn op te gaan peuzelen.’

Demian wil per juli een eigen pand voor Konijnenvoer. Zijn plan is om dat voor maximaal drie maanden te doen en dan weer naar een andere locatie te vertrekken, het verdiende geld kan weer door geïnvesteerd worden. Het nieuws is deze week naar buiten gebracht dat hem dit gelukt is, namelijk aan de Apeldoornseweg 4a, naast de Brigant. Vrijdag de 13e is de opening. Ik zou ook alle niet-vegans uit willen dagen om je door Demian te laten verrassen.

Meer nieuws?

chico's place

Reacties

Reacties

Continue Reading

Blog

‘Arnhem gezien door Crone’

Huibert Veth

Geschreven door: Burgerjournalist Huibert Veth

Mijn bovenbuurmeisje, Fenne Beuker (Graphication), heeft het grafisch ontwerp voor het boek ‘Arnhem gezien door Crone’ van de gerenommeerde Arnhemse schrijver Kees Crone gedaan. Leuk om een keer te lezen en ik mocht het van haar lenen. Na een paar hoofdstukken krijg ik een berichtje van dezelfde Kees Crone. Sommige gebeurtenissen verrassen je vanwege hun toevalligheid! Hij had mijn artikelen gelezen en gaf me daar complimenten over. Dit voelt natuurlijk altijd goed maar van sommige mensen extra bijzonder. Na zijn vakantie spreken we af voor een kop koffie bij ‘Café Aan het SPoor ARnhem’, kortweg Caspar, om hier nog eens wat over door te praten. Of ik in de tussentijd niet eens kan proberen om een boekrecensie te schrijven. Lijkt me een uitstekend idee Kees, ik zal mijn best doen! Of ik dan nog wel wist hoe ik hem als vriend moest toevoegen op Facebook.

Schuilkelder onder Willemsplein

Een vraag die past bij de schrijfstijl van Kees Crone waarbij je je direct tussen de schitterende historische plaatjes van vaak tientallen jaren oud waant. Hij spreekt over zichzelf in de derde persoon, waar ik persoonlijk wel om moet lachen, en zijn stijl komt wat gedragen over. Uitstekend voor dit genre. Heerlijk om zoveel van je eigen stad te leren over plekken waar je al zo vaak geweest bent. Wie wist er bijvoorbeeld dat er onder het Willemsplein nog altijd dichtgemaakte tunnels liggen die jarenlang als voetgangersoversteekplaats dienst hadden maar oorspronkelijk bedoeld waren als schuilkelder voor een atoomaanval in de tijd van de Koude Oorlog. Maar de Russen kwamen niet! Je loopt een volgende keer toch anders over zo’n plein heen. Kees breekt een lans voor het benoemen van een straatnaam naar schrijver C.C.S. Crone die op het Arnhemse kerkhof Moscowa begraven ligt. Hij benoemt in zijn boek niet zelf dat dit zijn vader is die in 1951 overleden is, toen Kees twee jaar geweest moet zijn.

Musthave voor elke Arnhemmer

Wat mij betreft een absolute musthave voor elke Arnhemmer, met korte op zichzelf staande verhalen die je prima binnen een toiletbezoek of kop koffie leest. Mijn Arnhemse vrienden weten het komende jaar in elk geval wat ze voor hun verjaardag kunnen verwachten en zijn bij een verrast gezicht direct betrapt op het niet lezen van mijn artikelen;).

Te koop bij boekhandel Hijman Ongerijmd

Meer nieuws?


Reacties

Reacties

Continue Reading

Blog

We krijgen een Ecovat!

Geschreven door: Burgerjournalist Huibert Veth

Siza Dorpgroep is bezig met een grootschalige herstructurering met nieuwbouw op het terrein voor de zorginstelling. Voor het energievraagstuk wil zij gebruik gaan maken van een Ecovat. Dit is in feite een grote emmer in de grond waar door middel van warm water energie opgeslagen kan worden. Omdat dit afwijkt van het bestemmingsplan moet de gemeenteraad hier toestemming voor verlenen. Het lijkt erop dat dit unaniem gaat gebeuren.

Goed besluit of onverantwoord risico?

Is de aanleg van zo’n Ecovat nu een verstandig plan? Wat is de benodigde input en output van het systeem qua energie, CO2 en materialen? Wat is de totale ecologische voetafdruk van cradle-to-cradle, van productie tot afbraak en hergebruik? Zijn er nog verborgen kosten zoals eventuele milieuvervuiling? Het leek me goed om hier eens over van gedachten te wisselen met een onafhankelijke partij. Ik sprak hierover met Martijn Bongaerts, Innovatiemanager Energietransitie bij Liander. Martijn geeft aan dat de opslag van energie in de basis nooit duurzaam is. Opslag kost altijd geld en producten worden er in de regel niet beter van, dit werkt zo in de logistiek en hetzelfde geldt voor energie. Door de onvoorspelbaarheid van duurzame energie (zon en wind zijn niet te reguleren) is het echter een noodzaak binnen de energietransitie waarin we zitten. Systemen als het Ecovat zijn een potentiële missing link in dit verhaal. Dat het systeem werkt waarvoor het is bedoeld is volgens Martijn voldoende bewezen. Voor alle technische resultaten is het nog te vroeg. Kortom, de trein rijdt maar of en waar de vertraging optreedt is nog niet te zeggen, het is net de NS! Er zijn namelijk nog slechts enkele prototypes geplaatst en in hoeverre een business case hierin positief uitvalt, hangt ook sterk van omgevingsfactoren af. Meerdere prototypes in verschillende omgevingen zijn daarom aan te raden om tot goede inzichten te komen, in dat licht zou het plaatsen van dit nog tamelijk unieke systeem in Arnhem ook gezien kunnen worden.

Terecht trots?

Onder onze overwegend groengezinde raadsleden merkte ik ook enige trots dat ‘wij’ in onze stad een Ecovat krijgen. Terecht? Ik denk het wel, de duurzame energietransitie waar we met elkaar voor staan zal niet vanzelf gaan en hierin moet je soms je nek uitsteken, gecalculeerde risico’s nemen en niet weglopen voor de  verantwoordelijkheid die daarbij hoort. Je kunt ook moeilijk verwachten dat nieuwe technologieën bij invoering zichzelf al volledig bewezen hebben. Feit is natuurlijk wel dat als we heel veel projecten binnen onze stad gaan krijgen waar enig risico aan kleeft het probleem ook heel groot wordt als veel van die projecten tegen blijken te vallen.

Meer nieuws?


Reacties

Reacties

Continue Reading
Advertisement

Populair